Nova Scotia Duck Tolling Retriever

Rasa w skrócie

Dane o wzroście, szacie i umaszczeniu na podstawie wzorca FCI.

Skąd wzięło się tolling

Toller powstał w Nowej Szkocji jako pies o szczególnym sposobie pracy. Biegając i bawiąc się przy brzegu, zwracał uwagę kaczek, które podpływały bliżej. Ukryty myśliwy zachęcał psa do ruchu, rzucając mu niewielkie przedmioty. Po strzale jego zadaniem było przyniesienie ptaka. Właśnie od tego wabienia, nazywanego tollingiem, pochodzi nazwa rasy.

Charakter i codzienne życie

Toller bywa bardzo czuły wobec swoich ludzi, a do nowych osób podchodzi z większą rezerwą. Potrzebuje możliwości spokojnego poznania sytuacji. Nie warto oczekiwać, że będzie jednakowo zachwycony każdym gościem lub chętny do głaskania przez wszystkich przechodniów.

Jest spostrzegawczy i szybko uczy się zarówno pożądanych zachowań, jak i sposobów na uzyskanie tego, co go interesuje. W codziennym życiu dużo daje przewidywalność: czytelne zasady, dobrze dobrane zajęcia oraz czas na wyciszenie.

Przy silnym pobudzeniu niektóre tollery wydają wysoki, przenikliwy dźwięk nazywany toller scream. To cecha, którą dobrze poznać przed decyzją o tej rasie, szczególnie gdy domownicy są wrażliwi na hałas. Nie każdy osobnik wokalizuje tak samo.

Toller może żyć z dziećmi, jeśli dorośli nadzorują kontakty i dbają o granice psa. Ruchliwa, głośna zabawa może go mocno pobudzać. Potrzebuje własnego spokojnego miejsca i możliwości wycofania się.

Aktywność i nauka odpoczynku

Aportowanie, zadania węchowe czy ćwiczenia posłuszeństwa mogą dać tollerowi okazję do wykorzystania jego zdolności. Lubi pracę wymagającą uwagi i współdziałania. Zajęcia warto dobierać do konkretnego psa, stopniowo zwiększając ich trudność.

W planie dnia zostaw również miejsce na spokojne spacery i sen. Sam fakt, że pies przynosi piłkę po raz kolejny, nie musi być zaproszeniem do dalszego rzucania. Pomóż mu nauczyć się kończenia zabawy, czekania i odpoczynku, nawet gdy w pobliżu coś się dzieje.

Podczas nauki stosuj nagrody i krótkie sesje. Nowe miejsca, ludzi oraz odgłosy wprowadzaj stopniowo, obserwując reakcje psa. Socjalizacja ma pomóc mu czuć się bezpiecznie; nie wymaga kontaktu z każdym napotkanym człowiekiem czy zwierzęciem.

Pielęgnacja

Toller ma dwuwarstwową szatę i linieje. Regularnie rozczesuj sierść, zwracając uwagę na okolice za uszami, portki i ogon. W okresie linienia potrzeba na to więcej czasu. Pracuj delikatnie i rób przerwy, zamiast długo czesać jedno miejsce w poszukiwaniu ostatniego luźnego włosa.

Po spacerze w zaroślach sprawdź skórę i łapy, a po pływaniu zadbaj o wysuszenie psa. Kąpiele dopasuj do potrzeb. Kontroluj też uszy, pazury i zęby. Przyzwyczajanie do dotyku oraz krótkich zabiegów pielęgnacyjnych warto zacząć już u szczenięcia.

Zdrowie i rozmowa z hodowcą

Zapytaj o badania stawów i oczu rodziców oraz o zdrowie ich krewnych. Dla tollerów dostępne są testy DNA dotyczące wybranych chorób, m.in. prcd-PRA, anomalii oczu collie (CEA), encefalopatii degeneracyjnej (DE) i młodzieńczej postaci choroby Addisona (JADD). Zakres badań i znaczenie wyników warto omówić dla konkretnego skojarzenia.

Osobno zapytaj o przypadki choroby Addisona w rodzinie psa. Test JADD dotyczy określonej młodzieńczej postaci tej choroby; nie wyklucza wszystkich jej postaci. Wynik pojedynczego testu nie opisuje więc całego ryzyka zdrowotnego. Ważne są informacje o rozpoznaniach u krewnych oraz gotowość hodowcy do rozmowy o nich.

Wybierając tollera, poznaj dorosłe psy w zwykłych sytuacjach. Zobacz, jak odpoczywają, reagują na gości i pracują z opiekunem. Zapytaj również, jak szczenięta są przygotowywane do życia w domu i jak hodowca dobiera je do przyszłych rodzin.

Dla kogo będzie dobrym towarzyszem

Toller pasuje do osób zainteresowanych regularną pracą z psem, które potrafią połączyć aktywność ze spokojnym odpoczynkiem. Mniejsze rozmiary są wygodne, lecz nie zmniejszają potrzeby zajęcia i uważnego wychowania. Przed decyzją warto sprawdzić, czy taki pies pasuje do twojego codziennego tempa, a nie tylko do planów na aktywne weekendy.