Labrador Retriever

Rasa w skrócie

Dane o wzroście, szacie i umaszczeniu na podstawie wzorca FCI.

Charakter i codzienne życie

Labrador jest zazwyczaj towarzyski, ciekawy otoczenia i gotowy do współpracy. Wiele psów łatwo zachęcić do działania jedzeniem lub aportem. Te cechy pomagają w nauce, ale przydaje się też cierpliwość: dorastający labrador może mocno ciągnąć na smyczy, skakać na gości i z wielką determinacją sprawdzać, co leży na kuchennym blacie.

W obrębie rasy można spotkać psy o różnym temperamencie i zapotrzebowaniu na zajęcie. Przed wyborem szczenięcia zapytaj, do jakiej pracy hodowane są jego linie i jak żyją rodzice. Same zdjęcia oraz wyniki wystawowe niewiele powiedzą o tym, jak pies odnajdzie się w twoim domu.

Labrador może dobrze żyć w rodzinie z dziećmi, ale jego siła i gwałtowne powitania wymagają uwagi dorosłych. Nawet przyjazny pies może przypadkiem przewrócić dziecko. Potrzebuje też spokojnego miejsca, do którego nikt za nim nie podąża.

Ruch i praca z człowiekiem

Przodkowie labradora pomagali rybakom na Nowej Fundlandii. Rasę rozwinięto później w Wielkiej Brytanii jako psa aportującego. Zamiłowanie do noszenia przedmiotów, pracy nosem i wody pozostaje ważną częścią jej charakteru.

Dla domowego labradora dobrym zajęciem może być szukanie schowanej zabawki, nauka aportowania, nosework lub trening z dummy, czyli aportem treningowym. Na spacerach zostaw czas na węszenie i poznawanie terenu. Pływanie w bezpiecznych warunkach też może sprawiać mu przyjemność, jeśli sam chętnie wchodzi do wody.

Plan dnia powinien uwzględniać również odpoczynek. Dostosuj wysiłek do wieku i kondycji psa, szczególnie w okresie wzrostu. Ciągła gotowość do kolejnego aportu nie mówi jeszcze, ile aktywności będzie dla niego odpowiednie.

Co warto ćwiczyć od początku

Przy labradorze szybko przydają się cztery umiejętności: wracanie na zawołanie, chodzenie na luźnej smyczy, spokojne powitanie i pozostawianie znalezionego jedzenia. Ucz ich stopniowo, najpierw w łatwych warunkach. Za wykonane zadanie nagradzaj psa tym, co lubi.

Jeśli używasz smakołyków, wliczaj je do dziennej porcji. Część ćwiczeń można wykonać z wykorzystaniem zwykłej karmy. Oprócz treningu zaplanuj naukę zostawania samemu oraz spokojnego czekania, kiedy w domu przez chwilę nic się nie dzieje.

Pielęgnacja krótkiej sierści

Krótka sierść labradora jest stosunkowo prosta w pielęgnacji, ale pies potrafi obficie linieć. Wyczesuj luźny włos regularnie, a podczas intensywnego linienia częściej. Kąpiel dostosuj do zabrudzenia i stanu skóry.

Po pływaniu w razie potrzeby spłucz zabrudzenia czystą wodą i wysusz psa. Szampon leczniczy dobiera się do konkretnego problemu oraz zaleceń lekarza weterynarii. Kontroluj uszy, zwłaszcza gdy pies często pływa; świąd, ból lub nieprzyjemny zapach wymagają wyjaśnienia. Pamiętaj też o zębach i pazurach.

Zdrowie i wybór hodowli

U labradorów istotne są m.in. dysplazja bioder i łokci, dziedziczne choroby oczu oraz nadwaga. Poproś hodowcę o dokumentację badań rodziców. Zapytaj o badania okulistyczne i testy DNA, w tym dotyczące prcd-PRA, zapaści wysiłkowej (EIC) oraz miopatii centronuklearnej (CNM). To przykłady badań ważnych dla rasy, a ich wyniki trzeba rozpatrywać dla obojga rodziców.

Mocna budowa labradora nie usprawiedliwia nadwagi. Wzorzec opisuje psa sprawnego i aktywnego. Regularnie oceniaj jego sylwetkę oraz masę ciała, zamiast kierować się apetytem przy ustalaniu wielkości porcji.

Warto poznać również zdrowie krewnych, sposób odchowu miotu i podejście hodowcy do dopasowania szczenięcia do domu. Wyniki badań są bardzo ważne, ale nie opisują całego psa.

Dla kogo będzie dobrym towarzyszem

Labrador pasuje do opiekuna, który lubi wspólne zajęcia i jest gotowy regularnie pracować nad codziennymi nawykami psa. Może odnaleźć się także w mieszkaniu, jeśli ma zapewnione odpowiednie spacery, kontakt i odpoczynek. Przed decyzją dobrze spędzić trochę czasu z młodym, energicznym labradorem: to bardziej miarodajny obraz pierwszych lat razem niż spotkanie ze spokojnym seniorem.