Retrievery.pl

Przewodnik po rasie

Chesapeake Bay Retriever

Chesapeake, często nazywany chessie, mocno przywiązuje się do swoich ludzi. Jest wytrzymały, uważny i potrafi działać samodzielnie. Powstał do wymagającej pracy w wodzie, a jego charakter nadal wiele o tym mówi. W codziennym życiu potrzebuje wspólnego zajęcia, zrozumiałych zasad i opiekuna, który uszanuje jego sposób bycia.

Chesapeake Bay Retriever

Chesapeake Bay Retriever

Rasa w skrócie

Pochodzenie

Stany Zjednoczone, okolice zatoki Chesapeake

Pierwotne zadanie

Aportowanie ptactwa wodnego w trudnych warunkach

Wysokość w kłębie według FCI

Psy 58-66 cm, suki 53-61 cm

Umaszczenie

Odcienie brązu, rudawe (sedge) i w kolorze suchej trawy (deadgrass)

Szata

Krótka, twarda, z falowaniem na wybranych partiach ciała i gęstym, naturalnie natłuszczonym podszerstkiem

Wzorzec

FCI nr 263, grupa 8, sekcja 1

Dane o wzroście, szacie i umaszczeniu na podstawie wzorca FCI.

Pies znad zatoki Chesapeake

Rasa rozwijała się na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych. Od tych psów oczekiwano wytrwałego aportowania z zimnej wody, przy wietrze i trudnych warunkach terenowych. Mocna budowa oraz charakterystyczna szata miały służyć pracy. Do dziś sprawność i wytrzymałość są ważnymi cechami chesapeake’a.

Charakter i relacja z ludźmi

Chessie potrafi być bardzo czuły wobec domowników i chętnie przebywa w ich pobliżu. Jednocześnie często zachowuje większy dystans do obcych. Może potrzebować czasu, żeby poznać gościa, zamiast od razu zapraszać go do zabawy. Warto pozwolić mu na spokojny kontakt we własnym tempie.

U rasy występuje czujność i skłonność do pilnowania. Wychowanie powinno pomóc psu spokojnie przyjmować codzienne sytuacje: wejście gościa, spotkanie na spacerze czy obecność innych zwierząt. Agresja nie jest cechą, którą należy akceptować jako dowód prawidłowego charakteru chesapeake’a.

Samodzielność przydawała mu się w pracy. Podczas nauki warto więc dawać jasne wskazówki, dzielić trudniejsze zadania na etapy i nagradzać współpracę. Opiekun potrzebuje cierpliwości i konsekwencji, rozumianej jako stałe, zrozumiałe zasady.

Aktywność i szkolenie

Chesapeake dobrze odnajduje się w zajęciach, w których może wykorzystać nos, wytrwałość i umiejętność aportowania. Trening z dummy, szukanie przedmiotów i wspólne wyjścia w teren dają wiele możliwości. Pływanie może być kolejną formą aktywności, jeśli warunki są bezpieczne, a pies jest do niej przygotowany.

Od szczenięcia ćwicz przywołanie, spokojne mijanie psów, chodzenie na smyczy i odpoczywanie przy opiekunie. Nowe sytuacje wprowadzaj stopniowo. Duża liczba przypadkowych kontaktów nie zastąpi spokojnych doświadczeń, z którymi pies sobie radzi.

Pracuj z nagrodami i zadaniami o czytelnym celu. Samodzielny charakter chesapeake’a nie wymaga szkolenia opartego na sile. Warto szukać osoby prowadzącej zajęcia, która potrafi rozwijać współpracę bez bólu i zastraszania.

Życie w domu

Chesapeake może być spokojnym domownikiem, jeśli jego potrzeby ruchu, kontaktu i zajęcia są zaspokojone. Przywiązanie do rodziny oznacza, że potrzebuje uczestniczyć w jej życiu. Duży teren wokół domu sam w sobie tego nie zapewnia.

W domu z dziećmi dorośli powinni nadzorować wspólne zabawy i dbać o przestrzeń do odpoczynku psa. Relacje z innymi zwierzętami oceniaj indywidualnie, z uwzględnieniem dotychczasowych doświadczeń. Przed zakupem szczególnie dużo może powiedzieć spotkanie z dorosłymi psami hodowcy poza wystawą lub treningiem.

Pielęgnacja charakterystycznej szaty

Sierść chesapeake’a w dotyku różni się od szaty goldena czy flata. Jest twardsza, a naturalne natłuszczenie pomaga chronić psa podczas pracy w wodzie. Falowanie na szyi, łopatkach, grzbiecie i lędźwiach jest cechą rasy.

Regularnie usuwaj luźny włos; w okresie linienia będzie go więcej. Kąpiele dobieraj do rzeczywistej potrzeby i stanu skóry. Podczas pielęgnacji sprawdzaj także uszy, łapy i długość pazurów. Przyzwyczaj psa do spokojnego dotyku i szczotkowania zębów, zanim codzienne zabiegi staną się koniecznością.[1]

Zdrowie i wybór hodowli

Przy wyborze miotu poproś o wyniki badań bioder, łokci i oczu rodziców. Zapytaj też o testy DNA dotyczące prcd-PRA, zapaści wysiłkowej (EIC) oraz mielopatii degeneracyjnej (DM). Wyniki tych badań mają różne znaczenie, dlatego hodowca powinien umieć wyjaśnić je w odniesieniu do planowanego skojarzenia.

Dokumentacja zdrowotna to część rozmowy. Poznaj również temperament rodziców, ich codzienne zajęcia i sposób odchowu szczeniąt. U tej rasy dopasowanie psa do doświadczenia oraz oczekiwań opiekuna jest szczególnie ważne. Warto rozmawiać o konkretnych zachowaniach, zamiast poprzestawać na określeniach takich jak lojalny czy odważny.

Dla kogo będzie dobrym towarzyszem

Chesapeake pasuje do osoby aktywnej, cierpliwej i zainteresowanej wspólną pracą. Dobrze, gdy opiekun potrafi zauważać sygnały wysyłane przez psa i rozsądnie organizować kontakty z otoczeniem. Przed decyzją warto zastanowić się, czy odpowiada ci pies mocno związany z rodziną, który może zachowywać rezerwę wobec innych ludzi.

Źródła
  1. FCI - wzorzec chesapeake bay retrievera nr 263
    Pochodzenie, użytkowość, wzrost, kolory, budowa szaty i temperament.

  2. American Chesapeake Club - About the Breed
    Samodzielność, relacja z rodziną, czujność i aktywność.

  3. American Chesapeake Club - zalecenia zdrowotne przy wyborze miotu
    Badania stawów i oczu oraz testy PRA, EIC i DM. Wykorzystano stanowisko zdrowotne klubu, bez rekomendowania ogłoszeń miotów.

  4. AVSAB - stanowiska o szkoleniu i socjalizacji
    Nauka oparta na nagradzaniu i unikanie metod wykorzystujących ból lub zastraszanie.